Twintig jaar geleden verdwaalde een van mijn personages in een sneeuwstorm.
Het was lang niet het ergste dat ik haar had aangedaan en ik vroeg me dan ook regelmatig af, mag ik dit wel schrijven? Kan ik dit wel maken?
En mijn muze sprak zeggende: “Als het jou overkomt, piep je wel anders!”
In de jaren daarna verdwaalde ik meermalen zelf in de sneeuw, en natuurlijk was mijn mobiel leeg. Heel vervelend, want sneeuw en blindheid combineren niet.
Nou, blijkbaar had ik mijn lesje nog niet geleerd. Laatst ben ik toch weer in de sneeuw verdwaald, midden in de nacht, en met een lege telefoon.
Mijn lief en ik waren bij vrienden op bezoek geweest. Toen zij naar huis ging had ik misschien beter kunnen meegaan; zij ziet nog een beetje en kan zich enigszins oriënteren in winterweer. Maar ik was eigenwijs en vertrok een paar uur later.
“Als de sneeuw weg is, kom ik nog even iets langsbrengen,” zei ik tegen mijn vrienden.
“Um, Rebec, er ligt nu ook sneeuw,” probeerde mijn muze nog, maar ik hoorde hem niet en ging op pad. Het was al na middernacht, maar dat stukje van hun huis naar het mijne moest toch lukken? Het was maar vijfhonderd meter!
Zo’n drie kwartier later gaf ik het op. Ik moest het toegeven: ik was de weg kwijt, de navigatie-app kon me niet helpen, en ik moest mijn trots opzij zetten. Ik belde mijn vrouw.
“Ik kom je redden,” zei ze lief, en kwam uit bed om me te gaan zoeken. Toen ze me niet vond, besloot ik haar te videobellen.
Dat was teveel voor mijn telefoon.
De batterij gaf er de brui aan en daar stond ik dan, ergens in het nergens, met geen enkel herkenningspunt onder mijn voeten of in mijn oren.
“Je personages hebben het erger,” zei mijn muze. “Sneeuw stelt niets voor. Weet je nog, die scene waarin…”
“Ja ja, weet ik,” zei ik tegen hem. “Ga jij nou maar naar huis en kijk of alles goed is met mijn lief. Ik wil niet dat zij ook verdwaalt.”
Of hij ook echt gegaan is weet ik niet. Ik probeerde warm te blijven door te lopen, riep of er nog iemand buiten was, gleed uit, struikelde, viel in een kuil en stootte me tig keer aan dezelfde omgevallen boom.
Toen iemand mijn naam riep, kon ik mijn geluk niet op, en al helemaal niet toen ik van de politie hoorde dat mijn lief hen gebeld had en zelf veilig thuis zat.
Ik heb zo’n mazzel met haar!
Ze liep me zo ongeveer omver toen we binnenkwamen! Ik vertelde haar waar ze me uiteindelijk gevonden hadden: in het bos achter het huis van onze vrienden, compleet de andere kant op.
Nu heb ik mijn lesje dan toch echt geleerd: Ik ga nooit meer met de sneeuw naar buiten zonder begeleiding. En als ik ’s nachts op pad ga, dan met een opgeladen telefoon.
“Dat was een leuke les in karma,” liet mijn muze weten. “Zullen we naar de volgende gaan? Er is nog genoeg dat jij je personages hebt aangedaan.”
Ik rende gillend weg. Alleen heb ik sinds die nacht nogal last van mijn been, dus ik kon helaas niet op tijd wegkomen.
Ik vrees dat ik nog heel wat lessen kan verwachten in ‘wat je schrijft, krijg je terug’.