Rebecca Raadsen

Wie zei toch ook weer dat architectuur stilstaande muziek is, en muziek vloeiende architectuur?
Oh ja. Johann Wolfgang Goethe natuurlijk.
Wat mij betreft geldt dat ook voor verhalen.
Net zoals ik dol ben op klassieke (binnenhuis)architectuur waarin net dat beetje extra zit, in tegenstelling tot minimalistisch wat vooral functioneel moet zijn…
Houd ik van oude boeken. Van gothische lettertypes. Van kaften die met liefde zijn gemaakt. En ja, dus ook van purple prose.
Oké, in tekst is strakke rechtlijnigheid ook mooi, maar dan omdat het gedicht of de roman erom vraagt. Niet omdat men van hoger hand heeft gezegd dat alleen de meest bazale functies mogen blijven.
Daarom Rebex Luisterfilms, wat ik misschien beter ‘luxe luisterboeken’ kan noemen.
Vroeger had elke deurknop, elk gebouw, elke lantaarnpaal iets sierlijks. Het wilde iets uitstralen. De wereld luister bijzetten.
Luxe luisterboeken willen dat ook. Ze willen een verhaal naast functioneel ook mooi vertellen, gewoon, om het mooi zijn. Om je te raken. Ze denken niet aan geld, ruimte en materialen of het gebrek daaraan. Ze denken aan jouw gevoel. Aan schoonheid. Aan een prettige ervaring voor het oor. In luxe luisterboeken wordt geld nog moeite bespaard om jou mee te nemen op een plezierige of spannende reis.
Wie wil er nou naar een pretpark vol grijze gebouwen, asfalt en beton, waar alleen water en brood wordt geserveerd? Dan wil je toch liever naar een park vol kleuren, geuren, lekkere hapjes en geluiden, gebouwd om jou onder te dompelen in zijn eigen kleine wereld?
Wat mij betreft geldt dit niet alleen voor je vakantie uit de realiteit. Dit geldt voor heel die realiteit; voor jouw buurt, jouw werkplek, jouw vervoermiddel. En dus ook jouw luisterboek.
Als ik architect was zou ik, tegen alle trends in, schoonheid boven innovatie stellen.
Als schrijver, verteller, componist en sound editor ga ik dat alsnog doen. Zijn luxe luisterboeken niet immers vloeibare architectuur? En boeken stiekem ook, zodra jij ze leest?… Lees verder...

*Een paar jaar geleden*

Zit je net lekker te schrijven, komt dat jengelende stemmetje weer in je hoofd opzetten.
“Kun je ook normaal schrijven?”
“Tuurlijk,” zeg ik. “Alleen ik wil het niet. Zie jij hier ook maar één verhaal zonder een element van fantasy, sci fi, absurditeit, het bovennatuurlijke, religie, mythologie of maffe magie?”
“Je zegt dat je niet normaal wil schrijven, maar volgens mij kun je het niet.”
“Ik kan het wel, ik heb er gewoon geen zin in.”
“Bewijs het!” zegt Stemmetje. “Schrijf een hele bundel normale verhalen, en doe hier zo min mogelijk fantastische elementen in.”
“Oh fijn,” zucht ik. “Nou zit ik dankzij jou straks maandenlang saaie verhalen te schrijven die geen kip wil lezen.”
“Nee die gekheid van jou,” werpt hij tegen. “Kijk eens rond. Kijk naar de boeken die mensen lezen. Mensen houden van normaal. Mensen zijn gek op normaal!”
Mijn muze komt de studio uit en kijkt verbaasd naar ons. “Zit je nou alweer aan haar hoofd te zeuren?” vraagt hij Stemmetje. Die werpt één blik op mijn muze en duikt gillend onder het bureau.
“Je hebt toch niet geluisterd hè?” vraagt hij bezorgd. Ik hoor hem niet want ik ben al druk voor me uit aan het typen. Mijn uitdrukking is er één van sombere verveling.

*een paar jaar later*

“Nou jongens, hij is af!” geeuw ik en rek me nog eens uit.
Stemmetje sluipt de kamer in, kijkt eerst of ik alleen ben en gaat weer in mijn hoofd zitten. Ik wapper naar hem als naar een mug.
“Laat me eens lezen,” verzoekt hij.
“Liever niet. Dit verhaal is nogal gewelddadig, dat andere verhaal vind ik te somber, die drie hebben een fatale afloop en moet je dit nou zien. Het lijkt wel een stukje uit de schoolkrant.”
“Dat moet je zo niet zien. Kijk. Het schoolkrantstukje gaat over de energietransitie. Dat gewelddadige verhaal noem ik maatschappijkritisch. En het verhaal dat jij depri noemt liet je laatst nog aan die enge muze van je lezen. Weet je nog wat hij zei?”
“Hij vroeg me nooit meer zoiets te schrijven,” antwoord ik.
“Omdat hij hem indringend vond! Hij had kippevel!” roept Stemmetje triomfantelijk. “Zie je wat ik bedoel? Mensen zijn dol op normale verhalen.”
“Ik niet.”
“Nee, maar voor wie schrijf je nou?”
“Ja, voor wie schrijf ik nou?” vraag ik lachend en geef hem een por. “Het is al goed Stemmetje. … Lees verder...