Ons uitzicht is nog even prachtig. En ik moet toegeven, ons uitgehoor is toch eigenlijk ook wel heel erg mooi.
Hoor eens wat ik laatst stond op te nemen ’s nachts. Kun jij raden welk dier dit is? Fragment – raad het dier dat je nu hoort… Lees verder...
Je kunt de klok erop gelijk zetten. Zodra bezoekers bij me binnenkomen klinkt het: “Oh, wat een prachtig uitzicht hebben jullie!”
Dat geloof ik meteen. Goedzienden (en AI-apps) beschrijven het uitzicht haast idyllisch: bomen, zo ver het oog reikt, bij zonsopgang of met rijp bedekt, en in de verte de domtoren.
“Leuk,” denk ik dan. “Maar het oor wil ook wat. Het uitzicht mag dan mooi zijn, maar het uitgehoor! Moet je nou luisteren!”
Dat is toch geen gehoor?
Al jaren probeer ik verkeersgeluiden uit mijn geluidsopnames weg te houden. Door ’s ochtends vroeg op te nemen, of middenin de nacht, of middenin het bos. Of door achteraf de juiste frequenties weg te halen. Even net doen of al die auto’s, vrachtwagens, vliegtuigen, grasmaaiers, bladblazers en hogedrukspuiten er niet zijn. Kan ik de opnames gelijk ook makkelijker in een luisterfilm verwerken.
Of tenminste, dat had ik gehoopt.
Want wat ik ook doe, het geloei, gedreun, gepiep, geronk, getoeter en gebrul sluipt overal in. Ik ben nog nooit op een plek geweest waar helemaal geen verkeersgeruis klonk. En het is me ook nog niet gelukt ze uit de opname te filteren, dus mocht jij weten hoe dat moet: laat gerust wat tips achter in de reacties!
Intussen denk ik dat wij ons meer bewust moeten worden van de invloed van geluid.
We leren de herrie te negeren, maar ik geloof dat dat onbewust veel energie kost.
We horen het laagste gedreun en het hoogste gepiep niet, maar ik geloof dat ze de gezondheid aantasten van mens en ander dier.
En tot slot: We genieten van het zicht en vergeten het gehoor, terwijl ik denk dat een groen uitgehoor even belangrijk is als een groen uitzicht.… Lees verder...
Vind jij schrijven ook zo leuk, maar zit je vast in je project? Of moet je nog beginnen?
Hieronder vind je een nieuw audioblog met twaalf tips tegen een writer’s block:
… Lees verder...
Laatst kreeg ik de vraag: “Hoe lees je je boeken voor als je niets kunt zien, en het braillelezen te langzaam gaat?”
Het korte antwoord hoor je in onderstaande demonstratie:
De volgende keer volgt het volledige verhaal, van veel te grote letters tot de verwekking van de luisterfilm.… Lees verder...
Dit blog vertelt je over luisterfilms, het schrijven, de geluidsbewerking, de muziek en de gedachten hierover.
Een audioblog demonstreert het meteen.
Zo klinkt dit blog als audioblog op Youtube:
Je spiegelbeeld kan confronterend zijn, maar er is ook een auditieve spiegel. En die is soms ronduit griezelig!
Zul je net zien, dan wil je je nieuwe luisterfilm inlezen en krijg je last van je keel. Sorry studiootje, je moet even dicht! Slaap lekker microfoon. Slaap lekker geluidskaart. Ach nieuwe luisterfilm, kijk niet zo bedroefd. Zoiets duurt misschien een week.
Oké, paar weken.
Oké, een maand…
Ja hallo. Zo komt-ie natuurlijk nooit af!
Weet je wat? Ik ga eens kijken of een AI-stem mijn luisterfilms kan inlezen. Toevallig kan een vriend lokaal op zijn computer stemmen klonen. Wacht. Ik geef hem wat schone audio van mijn stem. Eens kijken hoe dat klinkt, zo’n AI-Rebex!
Dat was het moment waarop ik in de auditieve spiegel keek, en er iets anders terugstaarde:
Ach ja, da’s mijn muze natuurlijk! Hij wil ook een luisterfilm inspreken.
Zullen we toch maar even wachten tot mijn keel genezen is?… Lees verder...
Wat krijg je als je een mens en een helhond kruist?
Dan krijg je Canida.
Een monsterlijk klein kreng van een kind, destructief, wild, vraatzuchtig en levensgevaarlijk…
Dan krijg je een korte luisterfilm, vermomd als onschuldig tafareel: twee nichtjes spelend op een zonovergoten landgoed, en in het huis een zilvergrijze hond met een hoffelijk karakter.
En ach. Dat wolven en jachthonden hem vrezen, en de stalmeester hem niet vertrouwt… Daar moet je je niets van aantrekken. Aai hem maar; hij mag je!
Hieronder alvast een luisterfragment, dan kun je even proeven voor het echt misgaat.
Deze novelle van een vrome vrouw, een vreemd kind en iets dat zich als dier voordoet, is binnenkort te downloaden via deze website en te streamen op je favoriete platform: Storytel, Spotify, Kobo en de Luisterbieb.… Lees verder...
De bundel Normale verhalen is vanaf vandaag niet alleen te streamen via Storytel, de LuisterBieb, Kobo en vele andere platforms, maar ook te downloaden in de webwinkel van Rebex Luisterfilms.
Deze bundel bevat een dozijn heel gewone verhalen over mensen, machines en andere monsters. Soms Absurd, soms akelig alledaags.
Inhoud
Alterlife: documentaire over een lagere levensvorm waar we allemaal mee te maken hebben.
My little phonie: eenzaamheid in een trendy hoesje.
If white say goodnight: toen ik nog leefde, koesterde ik alle andere dieren. Nu weet ik beter.
Delete: de ik-figuur wil best dood, maar kan dat ook zonder al die digitale sporen na te laten?
Muilkorf: een misdadiger beschrijft zijn confrontatie met een insectenkolonie op de planeet Neostralië.
Antwoord van een kind: terwijl een jongen in gedachten terugreist naar zijn vroege jeugd, ziet hij daar twee vreemde kinderen die hij zich niet herinnert.
Stemmen: in het jaar 2089 mag Johanna voor het eerst stemmen, op de enige partij die nog bestaat. Stem je op iets anders, dan zullen andere stemmen je er vanaf proberen te praten.
Oog in oog: deze hersenchip van dr. Davidson kan blinden weer laten zien. Gegarandeerd geen complicaties.
Organisatie anti-Valentijn: een verliefde postbezorger ontmoet een robothond.
Dag levenslicht: de hoofdpersoon heeft na haar aanrijding nog drie maanden te leven. In dagboekvorm beschrijft ze die maanden vol herinnering, geloof, cynisme en dankbaarheid.
Naar het radmuseum: stroom opwekken met een looprad is tegenwoordig heel gewoon. Stukje uit de schoolkrant van het fictieve jaar 2042.
De taal der dieren: wat heerlijk zou het zijn als dieren konden praten! Wat zouden ze ons vertellen? Wil je dat echt weten?
Het zal je vast al lang en breed en diep en hoog bekend zijn, maar…
Tegenwoordig kun je muziek componeren met AI. Of liever gezegd, voor je laten componeren. Bijvoorbeeld met www.suno.ai, of www.udio.com.
Uiteraard heb ik schandalig veel uren doorgebracht met Udio: liedjes geschreven, gedichten op muziek gezet en net zo lang aan het hendeltje gedraaid tot er precies de muziek uit kwam die ik wilde horen.
Heerlijk!
Oké Rebex, nu gaat-ie weer eventjes uit hè. Genoeg gespeeld. Tijd om aan het werk te gaan.
Awww, muze! Wat doe jij nou weer hier? Waarom moet je altijd de pret bederven? Het werd net leuk!
Ja, het is indrukwekkend wat aI allemaal kan. Maar hij maakt geen muziek op maat. Hij kan niet precies dáár een accent leggen, een beetje aanzwellen of zijn adem inhouden, het juiste instrument kiezen, moduleren, versnellen of vertragen als het verhaal erom vraagt. Het wordt nooit zoals je had bedacht. Nou hup, luisterfilms maken jij!
Nouou! Ik wil nog even verder spelen!
Het enige waar jij op dit moment nog even verder op gaat spelen is het keyboard!
Ja maar moet je dit eens horen; je kunt je eigen audio uploaden en dan maakt Udio het verder af, en veel mooier dan ik ooit zou kunnen!
Dat zeg je alleen maar om niet aan het werk te hoeven.
Weet je wat? Laat de luisteraar zelf oordelen.
Hieronder vind je twee muziekfragmenten. Het begin is steeds hetzelfde, maar vanaf 26 seconden gaan ze elk hun eigen weg. Ik ga natuurlijk niet verklappen welk fragment door wie gemaakt is; het enige waar ik benieuwd naar ben, is welke jij het mooist vindt. Veel luisterplezier!
Het is zo ver: de vrhalenbundel “Zo gaat dat in sproken” is nu beschikbaar als download op deze website en www.luisterrijk.nl, of te streamen via de Online Bibliotheek en natuurlijk ons geliefde Storytel.
Hoe gaat dat in sproken? Nou zo bijvoorbeeld:
… Lees verder...