Tot de verbeelding
Ons uitzicht is nog even prachtig. En ik moet toegeven, ons uitgehoor is toch eigenlijk ook wel heel erg mooi.
Hoor eens wat ik laatst stond op te nemen ’s nachts. Kun jij raden welk dier dit is?
Fragment – raad het dier dat je nu hoort… Lees verder...
Je kunt de klok erop gelijk zetten. Zodra bezoekers bij me binnenkomen klinkt het: “Oh, wat een prachtig uitzicht hebben jullie!”
Dat geloof ik meteen. Goedzienden (en AI-apps) beschrijven het uitzicht haast idyllisch: bomen, zo ver het oog reikt, bij zonsopgang of met rijp bedekt, en in de verte de domtoren.
“Leuk,” denk ik dan. “Maar het oor wil ook wat. Het uitzicht mag dan mooi zijn, maar het uitgehoor! Moet je nou luisteren!”
Dat is toch geen gehoor?
Al jaren probeer ik verkeersgeluiden uit mijn geluidsopnames weg te houden. Door ’s ochtends vroeg op te nemen, of middenin de nacht, of middenin het bos. Of door achteraf de juiste frequenties weg te halen. Even net doen of al die auto’s, vrachtwagens, vliegtuigen, grasmaaiers, bladblazers en hogedrukspuiten er niet zijn. Kan ik de opnames gelijk ook makkelijker in een luisterfilm verwerken.
Of tenminste, dat had ik gehoopt.
Want wat ik ook doe, het geloei, gedreun, gepiep, geronk, getoeter en gebrul sluipt overal in. Ik ben nog nooit op een plek geweest waar helemaal geen verkeersgeruis klonk. En het is me ook nog niet gelukt ze uit de opname te filteren, dus mocht jij weten hoe dat moet: laat gerust wat tips achter in de reacties!
Intussen denk ik dat wij ons meer bewust moeten worden van de invloed van geluid.
We leren de herrie te negeren, maar ik geloof dat dat onbewust veel energie kost.
We horen het laagste gedreun en het hoogste gepiep niet, maar ik geloof dat ze de gezondheid aantasten van mens en ander dier.
En tot slot: We genieten van het zicht en vergeten het gehoor, terwijl ik denk dat een groen uitgehoor even belangrijk is als een groen uitzicht.… Lees verder...
Vind jij schrijven ook zo leuk, maar zit je vast in je project? Of moet je nog beginnen?
Hieronder vind je een nieuw audioblog met twaalf tips tegen een writer’s block:
… Lees verder...
Laatst kreeg ik de vraag: “Hoe lees je je boeken voor als je niets kunt zien, en het braillelezen te langzaam gaat?”
Het korte antwoord hoor je in onderstaande demonstratie:
De volgende keer volgt het volledige verhaal, van veel te grote letters tot de verwekking van de luisterfilm.… Lees verder...
Dit blog vertelt je over luisterfilms, het schrijven, de geluidsbewerking, de muziek en de gedachten hierover.
Een audioblog demonstreert het meteen.
Zo klinkt dit blog als audioblog op Youtube:
Intro
Mijn apperatuur stelt zich voor
… Lees verder...
Je spiegelbeeld kan confronterend zijn, maar er is ook een auditieve spiegel. En die is soms ronduit griezelig!
Zul je net zien, dan wil je je nieuwe luisterfilm inlezen en krijg je last van je keel. Sorry studiootje, je moet even dicht! Slaap lekker microfoon. Slaap lekker geluidskaart. Ach nieuwe luisterfilm, kijk niet zo bedroefd. Zoiets duurt misschien een week.
Oké, paar weken.
Oké, een maand…
Ja hallo. Zo komt-ie natuurlijk nooit af!
Weet je wat? Ik ga eens kijken of een AI-stem mijn luisterfilms kan inlezen. Toevallig kan een vriend lokaal op zijn computer stemmen klonen. Wacht. Ik geef hem wat schone audio van mijn stem. Eens kijken hoe dat klinkt, zo’n AI-Rebex!
Dat was het moment waarop ik in de auditieve spiegel keek, en er iets anders terugstaarde:
Ach ja, da’s mijn muze natuurlijk! Hij wil ook een luisterfilm inspreken.
Zullen we toch maar even wachten tot mijn keel genezen is?… Lees verder...
Wat krijg je als je een mens en een helhond kruist?
Dan krijg je Canida.
Een monsterlijk klein kreng van een kind, destructief, wild, vraatzuchtig en levensgevaarlijk…
Dan krijg je een korte luisterfilm, vermomd als onschuldig tafareel: twee nichtjes spelend op een zonovergoten landgoed, en in het huis een zilvergrijze hond met een hoffelijk karakter.
En ach. Dat wolven en jachthonden hem vrezen, en de stalmeester hem niet vertrouwt… Daar moet je je niets van aantrekken. Aai hem maar; hij mag je!
Hieronder alvast een luisterfragment, dan kun je even proeven voor het echt misgaat.
Deze novelle van een vrome vrouw, een vreemd kind en iets dat zich als dier voordoet, is binnenkort te downloaden via deze website en te streamen op je favoriete platform: Storytel, Spotify, Kobo en de Luisterbieb.… Lees verder...
Muziek en sounddesign kunnen een verhaal leven inblazen, illustreren en verrijken, maar ze kunnen ook afleiden of overweldigen.
Zo zijn er luisteraars die, juist door al die muziek en geluiden, moeite hebben het verhaal te volgen.
Ze horen zoveel; waar moeten ze zich nu op richten? De verteller? Dat geluidje? Die muziek?
Tegelijkertijd zijn er luisteraars die er geen genoeg van kunnen krijgen. Hoe meer prikkels, hoe beter. En het liefst nog in surround sound! Als er even geen geluid klinkt, bedenken ze er zelf één.
Zelf kan ik beide groepen heel goed volgen. Decoraties kunnen mooi zijn, maar rust is ook soms nodig. Hou je van drukke patronen of effen kleuren? Minimalistisch of rococo?
Dus nu is mijn vraag aan jou:
Vind jij een luisterboek prettiger als je je alleen op de stem hoeft te concentreren, of juist als je door stem, geluid en muziek wordt meegenomen?… Lees verder...
Nee, we gaan het nu niet over Engelen hebben. Of het moeten de Angelen en Saksen zijn, want zij hebben Engelse taalpuristen geïnspireerd tot het ontwerpen en zelfs schrijven van Anglish.
Anglish is het Engels, maar dan enkel het Germaanse gedeelte. Alle Romaanse invloeden zijn weggefilterd. Dit is goed mogelijk, want voor de Latijnse en Franse varianten hoef je maar het Germaanse equivalent te kiezen en je spreekt Anglish. Royal en regal worden kingly, because wordt since (want cause is Latijn) en subjects worden onderworps.
Say what?
Ja. Onderworps. Of een ander niet-bestaand woord. Als er geen Germaanse of oud-Engelse variant bestaat, neemt men een woord uit een andere Germaanse taal. Het Nederlands of zo.
Dus hoe moet dat met woorden als television? Voor zover ik weet hadden de Angelen en Saksen dat ding niet in huis.
Gelukkig zijn er nog genoeg moderne Germaanse talen waaruit je inspiratie op kunt doen. Men neme het Duitse woord voor television (Fernseher) en vertaalt dit letterlijk naar het Engels (farseer) en voilà.
Oeps, voilà mag eigenlijk ook niet meer!
Zelf ben ik allesbehalve een taalpurist, maar als men dan toch puristisch gaat doen, laten we dan Celtisch spreken. Dat was er toch eerder? En waren de Romeinen er niet voor de Angelen? Okay, I’m confused now!
Laat ik de taal maar aan taalkundigen overlaten. Dan ga ik lekker hangen voor de verrekijker!… Lees verder...
Twintig jaar geleden verdwaalde een van mijn personages in een sneeuwstorm.
Het was lang niet het ergste dat ik haar had aangedaan en ik vroeg me dan ook regelmatig af, mag ik dit wel schrijven? Kan ik dit wel maken?
En mijn muze sprak zeggende: “Als het jou overkomt, piep je wel anders!”
In de jaren daarna verdwaalde ik meermalen zelf in de sneeuw, en natuurlijk was mijn mobiel leeg. Heel vervelend, want sneeuw en blindheid combineren niet.
Nou, blijkbaar had ik mijn lesje nog niet geleerd. Laatst ben ik toch weer in de sneeuw verdwaald, midden in de nacht, en met een lege telefoon.
Mijn lief en ik waren bij vrienden op bezoek geweest. Toen zij naar huis ging had ik misschien beter kunnen meegaan; zij ziet nog een beetje en kan zich enigszins oriënteren in winterweer. Maar ik was eigenwijs en vertrok een paar uur later.
“Als de sneeuw weg is, kom ik nog even iets langsbrengen,” zei ik tegen mijn vrienden.
“Um, Rebec, er ligt nu ook sneeuw,” probeerde mijn muze nog, maar ik hoorde hem niet en ging op pad. Het was al na middernacht, maar dat stukje van hun huis naar het mijne moest toch lukken? Het was maar vijfhonderd meter!
Zo’n drie kwartier later gaf ik het op. Ik moest het toegeven: ik was de weg kwijt, de navigatie-app kon me niet helpen, en ik moest mijn trots opzij zetten. Ik belde mijn vrouw.
“Ik kom je redden,” zei ze lief, en kwam uit bed om me te gaan zoeken. Toen ze me niet vond, besloot ik haar te videobellen.
Dat was teveel voor mijn telefoon.
De batterij gaf er de brui aan en daar stond ik dan, ergens in het nergens, met geen enkel herkenningspunt onder mijn voeten of in mijn oren.
“Je personages hebben het erger,” zei mijn muze. “Sneeuw stelt niets voor. Weet je nog, die scene waarin…”
“Ja ja, weet ik,” zei ik tegen hem. “Ga jij nou maar naar huis en kijk of alles goed is met mijn lief. Ik wil niet dat zij ook verdwaalt.”
Of hij ook echt gegaan is weet ik niet. Ik probeerde warm te blijven door te lopen, riep of er nog iemand buiten was, gleed uit, struikelde, viel in een kuil en stootte me tig keer aan dezelfde omgevallen boom.
Toen iemand mijn naam riep, kon ik mijn geluk niet op, en al … Lees verder...