Muziek uit de te verschijnen luisterfilm Kyupido

Muziek uit de te verschijnen luisterfilm Kyupido

Speciaal voor Valentijnsdag zijn hier enkele muziekfragmenten uit Kyupido, een luisterfilm die dit voorjaar zal verschijnen.

Als een ninja en een Griekse god staat hij verdekt op je te richten. Welke kleuren hebben de veren op zijn pijl? Wat betekenen ze? Kun je ook maar iemand bedenken die nog nooit door hem geraakt is?

Je zult maar haar moeder, vriendin of vage kennis zijn. Haar woordenstroom is als een trage mars langs de gesloten deuren: Eindeloos. Het lukt haar gewoon niet om stil te zijn of stil te zitten.

Hieronder hoor je achtereenvolgens de fanatieke aanvoerder (0 tot 53 seconden), de leuke lieve Judoka (53 tot 1:17 seconden) en de blinde boogschutter (1:17 tot het einde). De begeleiding verdwijnt, maar de melodie blijft bestaan en wordt zelfs voller.

Lees verder...

Sabine Schippers

Jouw luisterfilm is iets heel anders dan een boek of een film. Het is een wonderlijke beleving. Welkom in mijn Ziel blijkt een genre binnen het fantasy/genre. Soms wat bevreemdend, maar mytisch en spannend, avontuurlijk en liefdevol. Ik stapte bijna letterlijk een nieuwe wereld binnen. Eerst luisterde ik verwonderd, nieuwsgierig naar elke klank, elk geluid, elke zin. Wat ik daardoor zag met mijn ogen dicht was het avontuur en de magie. Geleidelijk nam het verhaal me in zich op. Begon ik hongerig te worden naar die zielmeester. Ik wilde weten hoe het Gaisha zou vergaan en raakte een beetje verslingerd aan die naïeve Shafa Li en aan meester Muramasa. Je hebt mij iets nieuws laten proeven. En het smaakt naar meer. Gelukkig heb ik nog een heel boek 2 om te beleven.… Lees verder...

Gertjaap Kardol

Wanneer ik een gewoon boek lees is er als het ware een innerlijke stem die de woorden voorleest. Een luisterfilm is Een totaal andere ervaring; De combinatie muziek en woord zuigt me in het verhaal. Hij leidt mij naar de wereld achter de woorden, door de schrijver opgeroepen ofwel door mijn fantasie bij de woorden geschapen.… Lees verder...

De inspiratiebron

De inspiratiebron

Een fragment uit het boek Zielespinsels

Herinneringen.
Die waren het enige dat Takuri nog had in deze vreemde nieuwe tijd. Wat had de wereld zo drastisch veranderd? Hoe kwam hij hier, waar kwam hij vandaan?
Zelfs binnenin zijn ziel wist men het niet. Maar hij was deze wereld dankbaar. Alles was anders, maar er was volop leven om te verschalken.
Hij keek naar al dat leven, en hoorde de regen vallen.

De regen viel het eerst in nuchter Angelsaxië, waar iedereen het goed had en klaagde over het weer.
Zachtjes tikte hij tegen het raam. Een schrijver zat op zijn pen te kluiven. Zijn blik gleed van de blauwe lijnen in zijn schrift naar de berg propjes in en om de prullenbak. Hij zat hier al een uur. Kom op! Het was bijna Halloween, zijn specialiteit, en het was al een maand geleden dat ze hem vroegen.
Hij keek naar buiten. Overal grijstinten en een poging tot kleur. Geen wind, geen donder en bliksem. “Misschien toch maar wat series kijken voor een idee,” mompelde hij.
Nauwelijks waren hem die woorden ontsnapt of de deur ging krakend open. Een kille windvlaag deed zijn schrift wapperen. Dit leek er meer op. Hij begon ijverig mee te schrijven. De wind, de piepende deuren, een gebonk beneden. Voetstappen op de trap. Perfect!
Hij stopte.
Bij de deur stond een vreemdeling. Verbijsterd vergat hij dit te noteren. “Hallo?”
De man die onuitgenodigd zijn schrijfdomein betrad, was van onbestemde leeftijd, jong en oud tegelijk. Hij was rijk gekleed, had lang zwart haar en ogen in de kleur van een soort violet.
“Hoe kom je hier binnen?”
Hij glimlachte. “Vergeef me. Uw achterdeur stond open, en Ik zag u daar zo zitten kniezen alsof u wel wat hulp kon gebruiken.” Hij stak een smalle hand uit. “De mensen noemen mij Amatis, meester van de inspiratiebron.”
“Welke inspiratiebron?”
“Elke,” antwoordde de man. “Zal ik u hem laten zien?”
De schrijver aarzelde. Amatis, dat klonk verdacht als amateur.

Takuri spoorde hem zwijgend aan. Oh aarzel toch niet! Ga met hem mee, ga…

“Ik wil best wel even komen kijken, maar mijn moeder, ze weet niet…”
“Laat een briefje achter,” zei de bezoeker. “Voor u het weet bent u weer hier. De inspiratiebron is een zee van tijd.”
Schouderophalend schreef hij het briefje en volgde hem naar buiten. Met vreemde mannen meegaan was niets voor hem, maar een … Lees verder...